“Ποιος είσαι;” είδε να αναβοσβήνει στο παραθυράκι του chat. Άγνωστο nickname, daemon έγραφε. Δεν απάντησε. Ήθελε να δει αν επιμένει ή ότι είναι μια από τις γνωστές φάρσες αγνώστων που μαλακίζονται με το πληκτρολόγιο, γεμίζοντας τις άδειες ζωές τους.

“Γιατί δεν απαντάς;” συνοδεύομενο από το μπιπ του εισερχόμενου.

“Αφού γνωριζόμαστε από παλιά, με ξέχασες;” πριν προλάβει να ακουμπήσει κάν τα πλήκτρα του.

“Δε με παρατάς ρε μαλακισμένο”, απευθείας στην επίθεση. Απορεί με τον εαυτό του πως κάθεται και “συζητά”, ενώ μπορεί να κλείσει το πρόγραμμα και να στείλει τον “δαίμονα” πίσω στο σάπιο του καζάνι.

“Εγώ στους φίλους δε μιλώ έτσι” απευθείας η απάντηση, “θέλω να σε δω, μου λείπεις” τελείωνε η φράση με τα κόκκινα γράμματα (μάλλον άλλαξε το χρώμα).

“Σου λείπω;” απάντησε. “Να σου στείλω μια φωτογραφία του πούτσου μου να με βλέπεις και να καυλώνεις;” Ήταν έξαλλος με τον εαυτό του κυρίως. Όχι πως έχει τίποτα να κάνει, αλλά δεν αντέχει να αυνανίζεται μπροστά στην οθόνη. Μεγάλο ναρκωτικό η οθόνη, δεν μπορεί να σηκωθεί. Ανάβει κι άλλο τσιγάρο. Τίποτα κενό. Φαίνεται πως ο δαίμονας σοκαρίστηκε και τον παράτησε. Έπιασε το ποντίκι να προλάβει. Ήθελε να κλείσει το πρόγραμμα πριν πάρει απάντηση.

“Στείλε μου Νίκο, πεθύμησα το γλυκό καυλί σου…., ας το ‘χω τουλάχιστο σε φωτογραφία”

Σοκ! Το ηλεκτρονικό τσογλάνι ήξερε το όνομά του. Έκλεισε το πρόγραμμα, σχεδόν βίαια, τράβηξε τον υπολογιστή από την πρίζα. Όλα σκοτείνιασαν. Άκουγε την ανάσα του και έβλεπε την καύτρα να καίγεται. Κάποιος εκεί έξω, στις ηλεκτρονικές θάλασσες τον ήξερε. Δεν είχε φίλους, είχε να κάνει chat χρόνια, είναι κλεισμένος στο κελί που υποτίθεται πως λέγεται σπίτι εδώ και καιρό, κι όμως κάποιος τον ξέρει και μάλιστα…έχει δει και το καυλί του.

“Κακόγουστη φάρσα, τυχαία βρήκε το όνομά μου” σκέφτηκε. “Άλλωστε δεν έχω και το πιο ασυνήθιστο όνομα του κόσμου.” Παρηγορήθηκε μ’ αυτή τη σκέψη, αν και βαθιά στο πίσω μέρος του σαλεμένου μυαλού του βρήκε καταφύγιο μια αδιόρατη ανησυχία.
Σηκώθηκε και ξαναβγήκε στο μπαλκόνι. Ήθελε αέρα, έστω και ομιχλώδη. Η αχλή είχε πυκνώσει, ένας γαλακτώδης τοίχος υψωνόταν πέρα από τα κάγκελα. Τρίτο τσιγάρο. Η νικοτίνη δεν έκανε δουλειά… Ο νους του έτρεχε στα παρθυράκια του chat. “…το γλυκό καυλί σου…”

(Συνεχίζεται)

Ούτε αυτός αντέχει και ξεσπά. Τα δάχτυλά του, χτυπούν αλύπητα τα πλήκτρα. Μια οξεία του ξεφεύγει, αλλά την αφήνει. Δεν πειράζει, δεν έχει χρόνο. Πρέπει γρήγορα ν’ αρχίσει. Ίσα που προλαβαίνει, στέκεται σε μια ίνα πραγματικότητας, λίγο πριν το στόμα της τρέλας που περιμένει να τον κατασπαράξει.

“Έρχομαι, αλήτη, μην ανησυχείς” του φωνάζει, “θα σώσω… να σωθώ”. Το σφυροκόπημα συνεχίζεται, τα enter πολλά περισσότερα από τα backspace, οι λέξεις πολλαπλασιάζονται σαν καλογαμημένες κουνέλες. Κι άλλη, κι άλλη γεμίζουν τη λευκότητα της οθόνης, σαν περίεργα έντομα, από άλλο κόσμο, που πολλαπλασιάζονται κατά χιλιάδες…

“Περιμενέ με, έρχομαι…”